Portal
 
Ośrodek
Sportu
Biblioteka Publiczna
T. Przyjaciół Radzymina
PZW 19 Radzymin
PZŁ - Koło
Przepiórka
OSP Gm.
Radzymin
UMiG
Radzymin
Powiat Wołomiński
 
 
 
napisz do RPInfo.pl

 ROK ZAŁOŻENIA 1988     IMZ login...
 odwiedzono 114498 razy  
LIST OTWARTY TPR
Do Posłów i Senatorów Rzeczypospolitej Polskiej
w sprawie poparcia idei wybudowania w Radzyminie
Muzeum Bitwy Warszawskiej 1920 roku


Zbliża się jubileusz stulecia Cudu nad Wisłą, wielkiego zwycięstwa odrodzonej po latach niewoli Polski, nad bolszewicką Rosją niosącą nowe zniewolenie.
Rozważane są różne możliwości godnego upamiętnienia zwycięskiego czynu zbrojnego polskich żołnierzy 1920 roku na przedpolach stolicy w wielkiej, sierpniowej Bitwie Warszawskiej. Jedną z form tego upamiętnienia ma być budowa okazałego muzeum tej bitwy. Trwają gorące dyskusje nad miejscem jego lokalizacji - czy ma być ono zbudowane w Ossowie, czy w Radzyminie.
Doniosłość wydarzeń jakie miały miejsce przed 97 laty świadczy jednoznacznie za lokalizacją muzeum w Radzyminie.
Bój w Ossowie, trwający kilka godzin 14 sierpnia, przeszedł do historii za sprawą bohaterstwa młodych ochotników, którzy skutecznie odpierali bolszewickie ataki, i ofiary życia ich kapelana, księdza majora Ignacego Skorupki. O zwycięstwie pod Ossowem zdecydowały akcje regularnych oddziałów polskich, które od strony Wołomina i rembertowskiego poligonu zagroziły okrążeniem wojsk bolszewickich i zmusiły ich do odwrotu z Ossowa.
Bitwa o Radzymin miała największe strategiczne znaczenie dla boju
o Warszawę. Przez miasto wiodła bowiem najkrótsza droga bolszewików do Stolicy. Radzymin czterokrotnie przechodził z rąk do rąk, a krwawe, trzydniowe walki o miasto z udziałem piechoty, artylerii, kawalerii i czołgów śledzone były na równi z nadzieją i trwogą przez Polskę i Europę. Ostateczne odbicie Radzymina z rąk bolszewickich 15 sierpnia 1920 roku, w Święto Wniebowzięcia NMP, stało się podstawą określenia „Cud nad Wisłą”, a dzień ten obrany został za Święto Żołnierza Polskiego.
W tych dniach próby patriotyczną postawę wykazało radzymińskie społeczeństwo. Mieszkańcy wspierali walczących żołnierzy, dostarczali im żywność, przechowywali rannych, pełnili służbę w polowych szpitalach, zgłaszali się licznie do biura werbunkowego, aby zaciągnąć się do wojska, pomagali przetaczać armaty na nowe stanowiska, barykadowali miasto.
Bolszewicy nie zdołali pozyskać żadnego mieszkańca Radzymina do utworzonego w mieście komitetu rewolucyjnego. W proklamacji o jego utworzeniu, miejsca gdzie miały być ich nazwiska pozostały puste.
Na radzymińskim rynku, po zwycięskiej bitwie odbyło się jedyne
i niepowtarzalne święto Virtuti Militari, gdzie dowódca Frontu Północnego, gen. Józef Haller, udekorował bohaterów walk o Radzymin krzyżami Virtuti Militari, a sam otrzymał z rąk Aleksandra Kardynała Kakowskiego Medal Joanny D’Arc, nadany przez Ojca Świętego Benedykta XV.
Do powstałego w Warszawie Grobu Nieznanego Żołnierza losowano bezimiennego bohatera bitwy o Radzymin.
W Radzyminie znajduje się największy Cmentarz Żołnierzy Polskich poległych na przedmościu Warszawy, gdzie w zbiorowych mogiłach spoczywa ich około 600.
Miejsce to uświęcił swoją obecnością 13 czerwca 1999 roku Ojciec Święty Jan Paweł II, który wielokrotnie podkreślał szczególną rolę miasta w tym epokowym dla naszego narodu zwycięstwie.
Z przykrością trzeba stwierdzić, że władze Wołomina i środowiska z nią związane zabiegając o lokalizację muzeum w Ossowie posługują się wciąż nieprawdą i ocenami nie mającymi uzasadnienia merytorycznego. Przykładów jest dużo, oto kilka z nich:
• na mogiłach poległych w Ossowie zapisana jest data 15 sierpnia, podczas gdy zginęli oni 14 sierpnia;
• na tablicy metalowej przed wejściem na cmentarz znajduje się informacja, że na kierunku radzymińskim walczyła 5 Armia Polska gen. Władysława Sikorskiego, podczas gdy jej teren operacyjny znajdował się na północ od Modlina;
• wykorzystując jako tablice informacyjne, plakaty autorstwa Grzegorza Bońskiego zamówione przez miasto Radzymin na 70-lecie bitwy, wymazano na części z nich nazwę Radzymin. Dopiero po wielu interwencjach Prezesa Towarzystwa Przyjaciół Radzymina u władz Wołomina, napis Radzymin przywrócono ale poza terenem walk
• w publikacjach związanych z Wołominem używa się określeń: „Wołomin – miasto Cudu nad Wisłą”, „Wołomin w obronie Polski i Europy”, co nie ma żadnego uzasadnienia historycznego
• w izbie muzealnej w Ossowie wydarzenia związane z Radzyminem i Wólką Radzymińską potraktowano fragmentarycznie, choć bój pod Wólką Radzymińską był najtragiczniejszym momentem walk na przedmościu Warszawy, bo tu bolszewicy przełamali drugą linię polskiej obrony i tu były prawdziwe wrota bolszewików do ataku na stolicę 15 sierpnia 1920 roku. To tu poległ śmiercią bohatera dowódca I batalionu 28 pułku Strzelców Kaniowskich por. Stefan Pogonowski.
Niektóre artykuły ukazujące się w wołomińskiej prasie dotyczące roli Radzymina w Bitwie Warszawskiej są tak prymitywne, że trudno z nimi polemizować. Przykładem może być artykuł K. A. Zycha w numerze 7/58/2016 „Patrii” - „Radzymin rozgrywa swoją partię historii 1920 r. dalej kosztem Ossowa”, gdzie autor między innymi dowodzi, że Radzymin przywłaszczył sobie postać księdza Ignacego Skorupki.
Ossów leżał na terenie radzymińskiego powiatu, który w 1952 roku władze komunistyczne zlikwidowały, przenosząc starostwo do Wołomina podkreślając przez to jego proletariackie tradycje . W nomenklaturze wojskowej bój o Ossów
i działania pod Wołominem traktowane były jako część bitwy o Radzymin. Stąd na mogile Księdza mjr Ignacego Skorupki na Powązkach jest informacja , że poległ pod Radzyminem a na obrazie Matki Boskiej Zwycięskiej na warszawskim Kamionku przedstawiona jest postać Księdza Kapelana na tle radzymińskiej świątyni.
Jednocześnie pragniemy poinformować Szanownych Państwa, że wśród działań, jakie prowadzi od 1988 roku Towarzystwo Przyjaciół Radzymina jest wiele związanych z upamiętnieniem czynów Żołnierzy Polskich 1920 roku na Ziemi Radzymińskiej. Z inicjatywy naszego stowarzyszenia Radzyminowi jako pierwszemu miastu w Polsce, już w 1989 roku przywrócono dawne nazwy ulic zmienione wcześniej przez władze komunistyczne, w tym związane z bitwą
z bolszewikami o Radzymin.
Towarzystwo wraz z NSZZ „Solidarność” było organizatorem pierwszych uroczystości na radzymińskim cmentarzu Żołnierzy Polskich1920 r. w dniu 15 sierpnia 1989 r. Z inicjatywy Towarzystwa wybudowano niepowtarzalny pomnik upamiętniający czyn zbrojny żołnierzy 1920 roku - okazały, 2 km chodnik łączący Radzymińską Kolegiatę z Cmentarzem Poległych zwany Drogą Golgoty Narodu Polskiego. Dzieło to jest zmaterializowaniem słów Prymasa Tysiąclecia Stefana Kardynała Wyszyńskiego, który tak określił szosę warszawską biegnącą przez miasto. Wzdłuż tej promenady ustawione są kamienne krzyże otoczone zielenią, na których wyryte są nazwiska dowódców oraz nazwy pułków broniących dostępu do stolicy .
W ubiegłym roku Towarzystwo opracowało i oznakowało tablicami informacyjnymi Szlak bojowy 85 p.p. Strzelców Wileńskich na trasie Marki – Radzymin. Towarzystwo wydało 48. publikacji książkowych, w tym 14. związanych z bitwą pod Radzyminem.
Budowa Muzeum Bitwy Warszawskiej w Radzyminie ma niepodważalne uzasadnienie historyczne, potwierdzone bohaterstwem żołnierzy polskich na radzymińskich ulicach i polach, ich Sanktuarium ofiarności dla Ojczyzny na Cmentarzu Poległych i oceną najwyższego autorytetu Świętego Jana Pawła II, który powiedział:
„Wśród (…) miejsc, które dane mi było nawiedzić w Polsce (…) w szczególny sposób zapadł mi w sercu Radzymin. To miejsce, gdzie się rozegrała decydująca bitwa w wojnie z bolszewikami i jedna (…) z największych w dziejach Europy. (…) Zawsze myślę, co by było, gdyby nie było tego Radzymina, tego Cudu nad Wisłą...”
Na koniec chcemy nadmienić, iż gmina Radzymin posiada teren przeznaczony na budowę muzeum oraz jego plan koncepcyjny i wizualizację.



Z wyrazami szacunku



Prezes
Towarzystwa Przyjaciół Radzymina



Jan Wnuk


ARTYKUŁY i FELIETONY